• door Ariane Lelieveld

Van actieve bewoner naar gebiedsregisseur


Van circa 1994 tot 2010 was ik actief in allerlei rollen binnen de bouw, ontwerp- en vastgoed branche. Ik was gewend samen te werken met overwegend mannelijke collega's. Tot in het bedrijf waar ik als laatste werkzaam was ook de crisis toesloeg en er onvoldoende betaalde opdrachten waren, met een terugloop van inkomsten en ontslag van vast personeel tot gevolg.

In al die drukke jaren van werken was ik ondertussen moeder geworden van twee kinderen en had ik als hoofdkostwinner een fulltime baan. In een week is dan veel te regelen, tussen werk, privé en ontspanning. De tijd vloog om en zo werd het 2010, waarin ik van de één op de andere dag degene was die op straat werd gelanceerd … geconfronteerd met mijn eigen crisis: met mijn ontslag vervielen de stabiele inkomsten voor mij en mijn gezin, ik voelde geen houvast meer. Figuurlijk werd het gras onder mijn voeten vandaan gemaaid. Zo voelde dat toen.

Maar...

Ik had ook een droom. Met de opkomende aandacht voor het klimaat en duurzaamheid gloorde de inspiratie om een master te volgen aan de Erasmus Universiteit. Daar was net een nieuwe studie gestart duurzame gebiedsontwikkeling. Met de terugval van inkomsten leek die studie onbetaalbaar. Een pas op de plaats leek beter: even uitrusten. Ik boekte een reis naar Mozambique. Dat bleek een onbetaalde studie en een stage duurzame gebiedsontwikkeling te zijn. Ik werkte daar samen met lokale bewoners om te zien hoe zij met de beperkte aanwezige middelen toch zo goed als mogelijk kunnen ontwikkelen. Vanuit het rijke Nederland is het niet voor te stellen hoe mensen daar leven, mits je er ooit bent geweest en je er oog voor hebt gehad.

Na thuiskomst ging ik verder op zoek naar alternatieven waarvan ik de route nog niet kende en de opbrengst niet kon benoemen. Zo solliciteerde ik als een van de mede schrijvers aan het vervolg van Our Commone Future. 1.0. Het was bijna 25 jaar geleden dat dit plan van zorg voor de aarde was opgesteld en wat was er nu daadwerkelijk van gerealiseerd? We hadden een vervolg nodig waarbij we ook voort moeten maken in een nog grotere beweging om 2.0 goed en sneller te volbrengen. Het eindresultaat werd begin 2012 opgeleverd in boekvorm Duurzaam Denken Doen onder leiding van Jan Jonkers schreven zo'n 300 Nederlanders een jaar mee aan de vernieuwde versie van het zo bekende Brundtland rapport uit 1987 onder de gezamenlijke naam OCF 2.0..

Ik was begonnen aan mijn eigen klimaatavontuur: op zoek naar de toekomst die er wat mij betreft beter, groener en anders uit zou zien als dat ik tot op heden kende. Ik herkende vele weeffouten in de maatschappij. Op zoek naar mijn nieuwe rol en mijn eigen missie om een betekenisvolle bijdrage te leveren. Waarbij het mijn ambitie is om de wereld, eerlijker, dichtbij onszelf, dichtbij elkaar en veel rijker van het hart zou zijn. Blijstroom werd een eerste succes. Daarna volgden nog verschillende initiatieven, de buurttuinvereniging aan de Savornin Lohmanlaan, een bewonersbedrijf, het Repair cafe en Eetbaar Rotterdam. En ik ging aan de slag met adviezen aan bewoners en wijken. Ik hielp ze met het organiseren en het op slagkracht brengen - met hún klimaatavontuur.

Nu sinds juni 2018, ruim 8 jaar en een berg aan ervaringen rijker mocht ik onlangs aan de slag als gebiedsregisseur energiebesparing. De cirkel is rond.

Als gebiedsregisseur is de kern van mijn rol om de bewoners te betrekken en mede eigenaar te laten zijn van het klimaat en de energietransitie. Hierbij is misschien wel de grootste opgaaf het niet weten waar je heen gaat of waar je uitkomt. In de afgelopen jaren heeft de overheid ons aan alle kanten 'verwend' van denken en doen naar duurzaam zijn. Bewoners worden overspoeld door programma's waarbij ze nauwelijks bedenktijd hebben in wat zij nou eigenlijk willen of wat voor hun een meerwaarde zou opleveren. Soms bouw ik bewust stilstand in en heel veel leegte.

Ondanks dat ik het zelf niet altijd weet en niet ben voorbereid op wat komen gaat blijf ik vertrouwen hebben in de samenwerking en de creativiteit van het moment. Juist dan, wanneer iets niet direct lukt. Want ik heb geleerd hoeveel waarde een crisis met een zoektocht kan hebben.

#ReisvandeHeld #Klimaatavontuur #Hetnietweten #Sociaalondernemers

0 keer bekeken