© 2018 BY KLIMAATAVONTUUR gecreeerd met WIX.COM

  • Facebook Basic Black

Je lijf als wegwijzer

April 7, 2018

Een intervisiegroep met ontwikkelaars; één van hen legde zijn vraagstuk voor. Een idee voor een duurzaam project dat bottom up was ontstaan bij twee agrarische ondernemers die al jaren aan die duurzame weg timmerden. Zeer gewaardeerd in de dorpsgemeenschap. Ze hadden de deskundigheid van de ontwikkelaar erbij gehaald. Samen gingen ze praten met de buren - één op één en met de hele groep: hoe zou dit voor jullie zijn? De input van de buren landde in een schets. 

 

Ze legden de schets opnieuw voor: zullen we samen ontwikkelen? Een groot deel van de buren en gemeenschap was enthousiast.

En er waren zorgen. De mensen met zorgen vonden elkaar en toen sloeg de stemming om. Zorgen werden weerstand. Er ontstonden gesprekken achter de rug. Waardering sloeg om in kritiek. Om hele andere onderwerpen. In heel andere gelegenheden. Het zakelijke project drong de privésfeer binnen. En andersom: privé akkefietjes van lang geleden bleken hele lange haren te hebben en raakten verbonden met het zakelijke idee. Dit raakte ook de projectontwikkelaar: hij leefde mee met zijn projectpartner. De onrechtvaardigheid van de door emotie gekleurde acties van de buren gingen ook hem niet in de koude kleren zitten, en daarnaast: hij had toch zo zijn best gedaan? Een projectopzet volgens het boekje. Hoe kon er dan toch weerstand ontstaan? 
 

Spiegels en verraad

Ik keek als begeleider de tafel eens rond, en zag en voelde hoe de collega’s geraakt waren door zijn verhaal. Aan tafel zat ook een oudere man, zelf agrariër. Voorzichtig nam hij het woord. Hij koos zorgvuldig woorden en spiegelde hoe de buren zich overvallen zouden kunnen hebben gevoeld toen ze van de ideeën hoorden. Omdat het voor hen als verrassing zou kunnen zijn gekomen. Dat de modelboeren wellicht in hun ogen nu een stap te ver waren gegaan. Dit raakte immers wel direct de leefomgeving van de buren? Een gevoel van verraad.
 

Schrapzetten en dan

Ik zag het gezicht en lijf van de projectontwikkelaar verstrakken. Deinsde iets naar achter. Nee, veel klopte er niet van wat er nu gezegd werd. Het woord ‘maar’ viel veelvuldig. Ik legde mijn hand op zijn arm. Stop eens, zei ik zacht. Hij viel stil. Kun je voelen hoe jouw lijf zich schrap zegt als je dit hoort? Dat je je verzet tegen de mogelijke beelden van de buren? Het niet kunt horen en toelaten? Hij haalde diep adem. Ja, zei hij. Recht in ons gezicht zeiden ze dit niet. En hun denkbeelden zijn niet waar. Wij verrijken ons niet, we willen het juist samen doen.

Dus als ik het goed begrijp, voelen jullie je ook verraden?
Het lijf van de projectontwikkelaar ontspande. En gaf het antwoord nog voor hij het zei. Ik wachtte even, aarzelde een moment, en zette toen een toch nog een stap: Hoe zou het zijn als jullie daarover het gesprek eens met elkaar zouden aangaan?

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Uitgelichte berichten

Parels, Rollen en Principes

October 4, 2019

1/5
Please reload

Recente berichten

October 4, 2019