© 2018 BY KLIMAATAVONTUUR gecreeerd met WIX.COM

  • Facebook Basic Black

Kirsten Notten

Luisteren naar verhalen voor een samenleving in beweging

  • Grey LinkedIn Icon

Kirsten Notten is storyteller en strateeg. Met verhalen wil ze mensen verbinden en ruimte maken in beleid voor mensen en hun leefwereld. Bij de gemeente Hardenberg was ze als strateeg verantwoordelijk voor de toekomstvisie. In het kader van de energiedialoog heeft ze in opdracht van het ministerie van BZK met 180 verschillende bewoners gesproken over wonen zonder gas. De publicatie is hier te vinden. Naast haar bedrijf is ze initiatiefnemer van Zowell, het Zwolse verhalenplatform over kleine momenten met grote impact. Daar brengt ze met verhalen mensen uit verschillende leefwerelden bij elkaar.

Een verhaal : Pubers, klimaatklappers en het geschenk van weerstand

Dat alle landen van de wereld met elkaar in Parijs afspraken om de temperatuurstijging onder de 2 graden, bij voorkeur 1,5 graden, te houden, gaf me opwinding en hoop. De hele menselijke wereld had voor het eerst in haar bestaan zo’n afspraak gemaakt. Ik beschouwde het klimaatakkoord als ‘the call to adventure’ uit de reis van de held van Joseph Campbell. Het zou nog een hoop gedoe worden, maar de eerste stap was gezet. Lees meer op mijn persoonlijk blog.

Deze stap inspireerde me om weer eigen klimaatacties op te pakken. De meeste klimaatklappers voerde ik al uit: we eten weinig vlees, hebben al jaren niet meer gevlogen en gaan vooral met de fiets en OV op pad. Maar ik vond nog een paar mogelijkheden: de verwarming twee graden omlaag en vest bij de hand; minder kaas en meer humus en falafels eten; consequent afval scheiden.

 

Een boterham met pijnboompitten-spinaziespread

Dus ik richtte mijn afvalsysteem anders in met een afsluitbaar bakje voor etensafval en een zak voor plastic. Ik kocht meer kikkererwten en groentespread en minder kaas. De verwarming ging omlaag. Het werkte! In mijn nopjes en lekker warm at ik met mijn warme sjaal een zalige boterham met pijnboompitten-spinaziespread.

 

Tot mijn zestienjarige dochter zoals gebruikelijk hongerig uit school thuiskwam. We hebben een co-ouderschap dus ze had de concretisering van mijn actie-programma gemist. Ze gooide haar rugzak in de hoek, riep dat het steenkoud was in huis en draaide de thermostaat omhoog. Vervolgens opende ze de koelkast en vroeg waar de kaas was. Ik herinnerde haar aan Parijs en legde het nieuwe klimaatbeleid van huize Notten uit. “Mam, dat is belachelijk. Ik wil kaas.” Ik wees haar op de eieren, wortels, pindakaas en spinaziespread, maar dat maakte weinig indruk. Ze bakte een ei en wilde de eierschalen in de afvalemmer gooien. Ik wees haar op het afsluitbare bakje op de aanrecht en vroeg haar het afval goed te scheiden. “Mam, je bent een groene freak!”

 

De onderhandelingen begonnen

De onderhandelingen begonnen. Kou leiden hoefde niet, maar ze zou vaker een vest pakken. Minder kaas was goed als ik er maar voor zou zorgen dat haar favoriete kaas in huis was. Het afval scheiden accepteerde ze. Resistance was futile.

 

Het schuurde even, vooral omdat ik haar de yoghurtpakken en het plastic uit de prullenmand liet vissen om het op de goede plek weg te gooien. Maar het werkte. We hebben alle twee nieuwe routines opgebouwd. Ik heb per maand slechts een klein zakje restafval over. De snelle roerbak falafel van geprakte kikkererwten en verse koriander is heerlijk. En mijn dochter had weer een goed verhaal op school over de waanzin van haar moeder.

 

Sinds die dag ben ik samen op klimaatavontuur

Dit alledaagse avontuur met mijn dochter heeft me veel geleerd. Je kunt niet in je eentje routines van het dagelijks leven veranderen. Om dit samen te doen, moet je luisteren naar elkaar en weerstand serieus nemen. En dan kan je zelfs met een puber afspraken maken. Sinds die dag ben ik samen op klimaatavontuur.